dinsdag 6 november 2018

5171


*
Ieder vogel zingt zoals het gebekt is.
*
Niemand staat er bij stil en inderdaad: het is een hoog-van-mijn-bed-show. Zoals reeds vele eeuwen geleden: buiten bereik, ‘in the clouds’. Ongenaakbaar ver en machtig genoeg om in een paar seconden zo goed als hele planeten of sterrenstelsels te vernietigen.
De Ruiters der Apocalyps
*
Maar gelukkig, tot hiertoe is het alleen maar spektakel. Een lichtparade die aan vaste regels is gebonden.
Het moet er ons echter doen aan denken, hoe klein en kwetsbaar wij, ledende wezens, mensen, dieren en planten, zijn. Zelfs het on-materiële zoals de menselijke Geest zou erbij vergaan. Want niemand meer om de dingen waar te nemen.
Niemand meer?
Tenzij er ergens in de Ruimte intelligent leven bestaat. Ergens in het Oneindige. De ‘plaats’ zonder begin en zonder einde. Waar wij inzake tijd en ruimte geen de minste besef van hebben.
Deze verschijnselen doen mij als vanzelf denken aan zowel de fluisterende donkerte der gewelven van de Kathedraal van Chartres, een wonder van Middeleeuwse bouwkunst, als in het Eeuwige Rome, aan de vroegere Romeinesse ‘Thermen’ van Diocletianus (voltooid 306 n. Chr), door de latere Pausen in 1561 omgebouwd door o.a. Michelangelo, tot de Basilica di Santa Maria degli Angeli e dei Martiri. Met ‘Planetarium’ vol ‘hemellichamen’ die de mensen toen ook am intrigeerden.
*
Volgers van deze blog weten dat wij, man en vrouw, jaren lang onafgebroken in Italië ‘Onbetaald Verlof’ hebben genoten. Natuurlijk hebben wij regelmatig Rome ‘gedaan’. Van het Forum Romanum tot het Vaticaan en van het St Pietersplein naar de Tuinen van Lucretia Borgia, de Villa Borgèse en Het Kerkje der Vlamingen, in de onmiddellijke omgeving van de Trevi Fontein en het Campo dei Fiore, de bloemenmarkt waar Cleopatra nog bloemen is gaan kopen voor Julius Caesar.
Wij zagen op de 7 heuvels waarop Rome is gebouwd, de zeven kathedralen, laatste vastgoed der Pausen, na de Eenmaking van Italië door Garibaldi in 1870. Wij zagen de Maria Maggiore, tegen de meterdikke versterkte muren van het Oude Rome. We huiverden van eerbied in de arena van het Colosseum en tussen de muren van het antieke Pentagon. We dwaalden rond in de paradijselijke tuinen van het Laterano en zaten op dezelfde stoelen waar Mussolini in 1929 het Vredesverdrag, de ‘reconciliatioe’ met de Wereldkerk van Rome had afgesloten.
Precies in die verbouwde Thermen en dat ‘Planetarium’ botsten wij onverwacht op een lichtstraal uit de hoge gewelven op de vloer. Voorzichtig maar zeker van ons stuk volgden we die lichtvlek, een witte lijn op de vloer die verdween in de inktzwarte duisternis.
Wat we zagen was een soort meridiaan, de Linea Clementina, een meridiaan met de tekens van het dierenriem, die Paus Clemens XI heeft laten aanleggen door Francesco Bianchini in 1702. Deze lijn werd gebruikt   ls uurwerkn en om Pasen te voorspellen, en de kalenders goed te zetten. De kerk werd om meerdere redenen gekozen: de kerk was zoals de meeste badhuizen naar het zuiden gericht, hierdoor komt er zolang de zon op is, altijd zonlicht op de kerk. Ook was de kerk al gestopt met zakken en had het hoge muren. Hierdoor zou de meridiaan erg precies zijn. In de kerk zelf is de meridiaan afgezet met linten.
Paus Clemens XI met een mens geweest zijn met boehhouders talent vor orde en regelmaat en daarenboven iemand met sterrenkijker-kennis die de Hemel liet beslissen over de menselijke jaarkalender….
Linea Clementina
*

*
Spectaculaire vuurbal flitst door hemel vlak voor hoogtepunt van jaarlijkse meteorenregen
*
*  
Tijdens de nacht van 11 november is het zo ver en zal het Noordelijk halfrond getuige zijn van de Taurid-meteorenregen, die dan op een hoogtepunt bereikt. De zwerm van meteoren zou afkomstig zijn van de komeet Encke en passeert jaarlijks twee maal voorbij de aarde, in oktober aan de hemel van het Zuidelijk halfrond, een maand later boven het Noordelijk. Hoewel de jaarlijkse meteorenregen niet vaak vallende sterren bevat, werden de inwoners van de Amerikaanse staat Arkansas afgelopen weekend van 3 November op een spectaculaire vuurbal getrakteerd.
De spectaculaire vuurbal werd toevallig op een beveiligingscamera vastgelegd en werd intussen al druk bekeken op sociale media, waar het reacties regent. Sommigen dachten dat “het einde der tijden” was aangebroken en vreesden dat het stuk meteoor op aarde zou neerstorten, terwijl de meeste genoten van het opmerkelijke natuurverschijnsel.
Vuurballen zijn volkomen normaal en volgens de American Meteor Society schieten er jaarlijks meer dan 500.000 door de hemel. Bill Cooke, expert in het bestuderen van meteoren voor het Amerikaanse ruimteagentschap NASA, voorspelt dat er ook later in november - na het hoogtepunt van de meteorenzwerm - nog vuurballen zullen worden waargenomen, in beide hemisferen.


**

*
AAN DE VRUCHTEN
KENT MEN DEN BOOM
**
Nog veel verder achteruit, naar, om te beginnen, een duistere passage in Genesis, het Scheppingsverhaal, waar staat dat ‘zij’ zagen dat de dochters der mensen best mooi waren om kinderen mee te hebben. ‘Zij’, dat moeten dus ruimtereizigers geweest zijn die verkozen om niet meer terg te vliegen, maar op aarde te blijven overleven. De rest van dit verhaal kent iedereen.
Een rare geschiedeis, als U het mij vraagt. Een verhaal dat meteen de vele groepjes van 72 dagverse maagde van de isllammerij op losse schroeven zet. Om misschien licht te geven op het bestaan van de onzichtbare serafijnen en cherubijnen als Engelen Gods’…
*
Ook zijn daar de Oude Egyptenaren, die in de woestijn (ook toen a?) de Pyramiden van Cheops bouwden, tot op de millimeter gekopieerd van de sterrenhel. Precies alsof ze daar, zeer concreet in het sterrenbeeld Orion thuis waren geweest…
Wordt vervolgd.
*








Geen opmerkingen:

Een reactie posten