donderdag 23 april 2020

235 – DOORBRAAK HOE DEMOCRATISCH IS IN PEKING HET HUIS VAN DE DEMOCRATIE

235 - DOORBRAAK
**
Donderdag 23 april 2020
            

*
VOOR GESCHRIJFSEL
*
Het staat geschreven en gedrukt, dat je moet scharten waar dat het jukt.
Da’s in ’t West-Vlaams gezegd wat er omgaat in de Slinxe wereld als het om ‘Peking’ gaat. Enfin Peking sedert de ‘Machtsovername’ want voordien was er de Sovjet Unie om te worden aanbeden en achterna gehold te worden.
Hieronder wordt er vertrokken van de klassieke premisse van het eigen gelijk, wat ook kan dor je eigen achtergrond te verzwijgen, wat bla-bla, en ppaar waarheden die met de aaak niets te doen hebben maar die de gewenste sfeer suggeren, om met een paar hokus-pokus grepen, te besluiten dart zij, en zij alleen, weer al eens gelijk hebben. Geleerd bij Mefisto?
JaJa, met alle Chinezen, maar niet met den dezen…
PARADOXEN VAN CHINESE EENPARTIJSTAAT EN WEST-EUROPESE DEMOCRATIEËN

*
Het politbureau van de Chinese Communistische Partij houdt het debat liever intern.
foto: ©Reporters
*
China en corona (4) - 22/04/2020 Jan Wostyn - Leestijd 6 minuten
*
Welke zijn de vreemde paradoxen die bovenkomen wanneer we de politieke realiteit van de autoritaire Chinese eenpartijstaat vergelijken met die van de West-Europese democratieën?
Input-democratie versus output-democratie

In een input-democratie zijn er vrije verkiezingen waar iedereen zich kandidaat kan stellen, iedereen een partij kan oprichten, met een vrije pers, een vrij politiek debat… Deze elementen zijn in China niet of nauwelijks aanwezig. Weinig bekend is wel dat er in China naast de Communistische Partij nog acht politieke partijen bestaan, al hebben die enkel een consultatieve rol.

Een outputdemocratie komt tegemoet aan de wensen en noden van de bevolking, de demos. In West-Europa lijkt hier redelijk goed aan voldaan. Wij kennen een hoog algemene welvaartsniveau, een sterke sociale zekerheid, de waarborg van individuele vrijheden… Niettemin is bij ons steeds vaker te horen dat onze politici de voeling met het volk kwijt zijn en vaak ingaan tegen de algemene wensen van de bevolking die naar voren komen uit peilingen. Denk aan de vraag om een vermogensbelasting als dam tegen de groeiende ongelijkheid, hogere pensioenen, een sterker sociaal en klimaatbeleid…
een bbp van 10.000 USD/capita, waarmee China is toegetreden tot de groep van de middeninkomenlanden

Ondanks de afwezigheid van een echte inputdemocratie, is het politieke systeem in China er de afgelopen 40 jaar niettemin in geslaagd tegemoet te komen aan de grootste bekommernis van het Chinese volk, namelijk om voor het eerst in zijn geschiedenis tot een algemene economische welstand te komen. Stabiliteit was daarvoor de absolute sine qua non en het mantra van de communistische partij. Dit doel werd eigenlijk nu pas bereikt, namelijk een bbp van 10.000 USD/capita, waarmee China is toegetreden tot de groep van de middeninkomenlanden, zij het nog steeds op grote afstand van West-Europa.
Verandering van naam of verandering van inhoud?

Een tweede belangrijk verschil: bij ons verandert vaak de naam, maar de lading eronder dezelfde blijft. Terwijl in China de naam bijna nooit verandert, maar de lading des te meer. De Communistische Partij van China (CCP) is sinds haar oprichting bijna honderd jaar geleden nooit van naam veranderd. Al is het duidelijk dat ze in die eeuw een enorme ideologische omwenteling heeft gemaakt.
Het debat vindt er plaats bínnen de CCP

Wij zetten politieke veranderingen altijd heel direct en expliciet in de verf. In China gebeuren politieke veranderingen eerder onder de oppervlakte, terwijl er officieel weinig lijkt te veranderen. Bij ons gebeurt het debat openlijk tussen verschillende partijen. In China is niets wat het lijkt. Het debat vindt er plaats bínnen de CCP, tussen de verschillende facties, van gematigden tot radicalen, die publiekelijk echter allemaal wel de rangen sluiten eens er een besluit is genomen.
Chinees socialisme
Kijken we naar China, dan zorgt dit voor veel verwarring. De CCP is immers in se al lang geen puur communisme meer voorstaat, maar wel een ‘socialisme met Chinese karakteristieken’. Het was Deng Xiaoping die in 1978 een immense paradigmashift teweegbracht door te stellen dat socialisme perfect kon samengaan met een markteconomie. Het deed er niet toe of de kat zwart of wit was, als ze maar muizen ving! Hij doorbrak daarbij het bipolaire koudeoorlogsparadigma waarbij een land ofwel kapitalistisch is met een markteconomie, ofwel socialistisch met een planeconomie.

Daarmee wist Deng eigenlijk de perfecte combinatie te maken in lijn met twee belangrijke Chinese aspiraties. Enerzijds socialisme, in het Chinees vertaald als ‘maatschappij-isme’. Dat is volledig in lijn met het aloude Chinese collectivisme. Het land wordt er gezien als één grote familie. Dat is overigens ook letterlijk de Chinese term is voor een land: 国家 guó-jiā = land-familie. Anderzijds werd China een geleide markteconomie, waar de eveneens aloude Chinese handelsgeest de vrije baan kreeg. Niet voor niets wensen Chinezen elkaar met Chinees Nieuwjaar 恭喜发财gōngxǐ fācái= ‘moge je rijk worden’. Die spreuk dateert uit het 19de-eeuwse Kanton.
Dictatuur of autoritaire eenpartijstaat?

In het eerste stuk van deze reeks haalde ik aan dat de term ‘autoritaire éénpartijstaat’ voor China beter de lading dekt dan de passe-partout ‘dictatuur’. Het lijdt niet de minste twijfel dat in China individuele mensenrechten frequent en op grote schaal met de voeten worden getreden. Het lot dat de Oeigoeren anno 2020 in Xinjiang moeten ondergaan tart daarbij alle verbeelding. Chinezen zullen argumenteren dat dit hun antwoord is op de terroristische aanslagen die in China plaatsvonden. Maar dit soort van collectieve volksstraf druist in tegen alle internationale verdragen ter bescherming van minderheden. Volstrekt ontoelaatbaar.

In China bestaat de CCP echter enkel en alleen bij gratie van het Chinese volk

Desalniettemin is het een denkfout om China daarom als een dictatuur te omschrijven en daarmee basta. In mijn ogen is een dictatuur ook een systeem dat het volk zelf onderdrukt, en niet alleen individuele activisten, journalisten of minderheden. In China bestaat de CCP echter enkel en alleen bij gratie van het Chinese volk. Dat is voor buitenstaanders heel moeilijk te begrijpen.

Het Chinese volk lijkt te zwijgen en te berusten. Toch weet de Partij maar al te goed dat wanneer dingen fout gaan, haar autoriteit in een mum van tijd ondermijnd zal worden. Het beeld van het gedweeë Chinese volk dat zijn lot ondergaat is daarbij een grove misvatting. Zo vinden er elk jaar naar schatting zo´n 180.000 kleine opstanden plaats. Die gaan veelal over lokale conflicten, zoals lokale partijbonzen die zich verrijken, land dat onteigend wordt, arbeiders die niet betaald worden…
Groeiende middenklasse

Bovendien zien we dat de steeds rijkere middenklasse uit de Chinese grootsteden steeds meer de agenda gaat bepalen. Niet zozeer via expliciete protesten, maar via indirecte kanalen komen de wensen van die groeiende middenklasse naar boven. Zo raakte bijvoorbeeld heel recent bekend dat China het eten van honden en katten gaat verbieden. Dit is een gebruik dat sowieso slechts in een klein aantal rurale gebieden gangbaar was. Maar de coronacrisis, in combinatie met het feit dat steeds meer Chinezen in de steden zélf honden en katten als huisdieren hebben, leidden tot deze maatregel. Niet toevallig was het de rijke Chinese kuststad Shenzhen die als eerste dit verbod invoerde, vóór het nationale verbod.

zal de wil van het volk steeds meer de wil van de groeiende, welstellende stedelijke middenklasse vertolken

De aspiraties van het Chinese volk zijn ook helemaal niet onveranderlijk. De grootste bekommernis van de afgelopen 40 jaar was zonder meer grotere economische welstand. Vandaag treden er steeds meer andere bekommernissen op de voorgrond bij de Chinese middenklasse. Schoner milieu, veiliger voedselsysteem, betere psychologische gezondheidszorg, vooruitgang op vlak van holebirechten… Nu China is toegetreden tot de landen met een middeninkomen, zal de wil van het volk steeds meer de wil van de groeiende, welstellende stedelijke middenklasse vertolken, ten nadele van de plattelandsbevolking.

De confucianistische filosoof Xunzi gebruikte al in de 3de eeuw v.C. een beeld dat deze relatie tussen het volk en de machthebber verbeeldt. 水能载舟,亦能覆舟: ‘Water kan een boot dragen, maar evenzeer een boot doen kapseizen.’
NA GESCHRIJFSEL
*
Amper een paar dagen geleden werd bij de Vragen van de Week o.a. beklemtoond dat ‘onze’ Universiteiten er streng op waken om NEUTRAAL te zijn. Mooie neutraliteit, had Pim Fortruyn daarop kunnen repliceren. Even mooi als tegenover Walter Zinsen als die het had ovcer de democrateie bij de Belgen, waar er met het vlaams Blok niet eens kon geprat worden. ‘Mooie democratei’ was de reactie van het later vermoorde genie. Neutraliteit en democratie à la Belge.
-
Één vraagje maar over dat ‘Parlement’ in Peking: zijn daar Westerse waarnemers bij aanwezig of is, wat er uitkomt, meteen ook datgene wat voordien toch al vast stond vanwege een paar ‘Partij Leiders’? Besluitvorming à la Djengis Kahn (1162-1227, die tijdens zijn leven het grootste Rijk oprichtte die de wereld ooit heeft gekend?
Enfin, een ‘exposé’ om van mijnentwege te besuiten met weeral een kort maar krachtig West-Vlaams antwoord: zo cloot men Frederik.
   



Geen opmerkingen:

Een reactie posten