donderdag 23 juli 2020

306 - DOORBRAAK OVER EEN KERKUIL AL EEN EVEN GROOT MASSAMOORDENAAR ALS OOM ADI WEER TYOISCH VVOOR DE SCHANDAARD OM CHURCHILL NET ALS HITLER ALS OORLOQSMISDADIGER TE BRANDMERKEN. DAAR ZIJN HAAST GEEN WOORDEN VOOR

306 - DOORBRAAK      OVER EEN KERKUIL AL EEN EVEN GROOT MASSAMOORDENAAR ALS OOM ADI
**
*
DONDERDAG 23 JULI 2020
**
Is Churchill aan demotie toe?
 
foto: ©Yousuf Karsh / Public Domain
*
*
Churchill was een racist die miljoenen vermijdbare doden op zijn geweten heeft, schrijft Koenraad Elst.
*
Het verraste wel. In De Standaard bracht Tom Ysebaert een vraaggesprek met Mafalda Sottocornola, die Winston Churchill omstandig mocht komen verwensen. Was de Britse oorlogsleider dan niet onaantastbaar, in de praktijk zelfs heilig verklaard?
Sottocornola: speelbal van de oorlog

De nu 92-jarige Mafalda Sottocornola, dochter van een in Engeland gevestigd Italiaans-Belgisch koppel, was 12 toen de Britse politie aanbelde en haar vader Edmondo Sottocornola voor opsluiting meenam. Het was 1940 en Benito Mussolini had het Britse Rijk net de oorlog verklaard. Iedereen heeft gehoord van de internering van Japanners en Japans-Amerikanen in de VS, maar ook andere landen hadden een dergelijk beleid tegen burgers van vijandelijke landen. Italianen waren voortaan niet meer te vertrouwen, en zeker niet de leden van de plaatselijke Fascio, de Britse afdeling van de Fascistische Partij, zoals Edmondo.

Hij werd weggevoerd naar een kamp in Canada in een in beslag genomen handelsschip. Het was echter in militaire kleuren geverfd. Op 2 juli 1940 koos een Duitse onderzeeër het als doelwit, en trof het midscheeps. Zoals op de Titanic waren er te weinig reddingssloepen, zeker daar het schip overbevolkt was. Het bilan was dat meer dan 700 mensen verdronken, onder wie een 400 Italianen. Edmondo’s lijk spoelde later aan op een Schots eiland en werd er begraven. Pas in 2004 zou een Britse diplomate in Italië haar spijt over het gebeurde uitdrukken.

Mafalda voelde zich schuldig. In een avondschool voor de Italiaanse gemeenschap had zij kort tevoren een prijs gewonnen, maar de bijhorende medaille werd alleen gegeven aan kinderen van Fascio-leden. Omwille van haar traantjes sloot haar vader zich dan maar bij de Fascio aan. Met waarschijnlijk zijn wegvoering als onvoorzien gevolg.

Parenthese: als een Vlaams repressieslachtoffer hetzelfde verhaal verteld had, zou De Standaard het afgedaan hebben als een achteraf verzonnen excuus om foute connecties te vergoelijken, en snerende grappen over ‘wir haben es nicht gewusst’ zouden zijn deel geweest zijn. Maar uit mijn gesprekken en formele interviews met dat voor mij vreemde milieu in de jaren 1990 heb ik onthouden hoe vaak dat soort onnozele oorzaken tot dramatische gevolgen geleid had, en hoe de werkelijkheid vaak echt vreemder bleek dan wat een fictieschrijver had kunnen verzinnen. Dus nee, ook aan Mafalda’s relaas ga ik niet twijfelen; zulke dingen gebeurden op grote schaal, en in een grote oorlog zijn kleine luiden nu eenmaal een speelbal.
Racistische Churchill

De politieke eindverantwoordelijkheid voor het gebeuren lag echter bij oorlogsleider Winston Churchill, en ze heeft het hem nooit vergeven.

Zijn opvattingen over de volksaard van kleurvolkeren maar ook van Italianen zouden nu zeker als racistisch gelden. Dat de Duitsers als gelijkwaardig grotemensenvolk van de democratie vervreemd geraakt waren, mocht men hen zeker kwalijk nemen, maar voor de Italianen lag de lat minder hoog. Dat zij hun toevlucht gevonden hadden bij een sterke leider, vond Churchill voor zulke kinderlijke mensen een goede zaak.

Tegenover de gekoloniseerde volkeren ging dat nog verder, en onderaan de ladder stonden de zwarten. Tegen de antikoloniale opstand in Kenia trad hij in 1952-55 hard op, want: ‘Ik ben niet de eerste minister om het wereldrijk te liquideren.’

De Indiërs noemde hij ‘een beestachtig volk met een beestachtige religie’. Op de achtergrond zal die opvatting zeker een rol gespeeld hebben bij de tweede dodelijkste beslissing van zijn leven: de weigering om de Bengaalse hongersnood van 1943 te verhelpen. India was het belangrijkste productiecentrum voor de Britse oorlogsinspanning. Na massale uitvoer van graan ontstond in wat nu Bangladesh is, een grote hongersnood waaraan uiteindelijk ruim 3 miljoen mensen zouden bezwijken. Verantwoordelijken ter plaatse stelden noodtransporten uit Australië voor, maar Churchill weigerde. In India heet hij sindsdien een ‘genocidaire racist’.

Op het racismegehalte van dat besluit valt mogelijk wat af te dingen, want ook onder rasgenoten bleek hij erg ongevoelig voor de menselijke gevolgen van oorlog. Toen sommigen twijfels uitten bij het plan om Dresden te bombarderen, wat geen militair nut had, beslechtte hij de discussie aldus: ‘Let ‘em have it.’ Strikt formeel is het verband tussen zijn racisme en zijn beleid dus niet zeker, maar feit blijft dat hij racist was en dat hij miljoenen vermijdbare doden op zijn geweten heeft.
Eerbied

In België spreek je de naam Churchill met eerbied uit. Hij heeft ons land bevrijd. Kort daarop heeft hij, minder bekend, in België bovendien een communistische greep naar de macht in de kiem gesmoord. En wie vindt dat voor de oplossing van het nazi-probleem een wereldoorlog nodig was, zal hem als één van de allergrootsten uit de geschiedenis beschouwen.

Maar waar gehakt wordt, vallen er spaanders. In de grootste oorlog tot nu toe waren dat er vele miljoenen, doorgaans mensen die niet om die oorlog gevraagd hadden en er geen partij in waren. De consensus tot nu toe was dat het verslaan van de Asmogendheden die prijs waard was. Maar de lotgevallen van de Sottocornola’s herinneren eraan hoe achter de tevredenheid over de overwinning miljoenen menselijke drama’s schuilgingen.

Dat verdient een hernieuwde beoordeling. In twee andere opzichten is die verschuiving van gezichtspunt alvast volop bezig: zijn racisme (een niet in vraag gesteld erfgoed sedert zijn voorganger Benjamin Disraeli ras tot de sleutel van de hele geschiedenis verklaard had) en zijn kolonialisme. Het feit dat zijn standbeelden vandaag het mikpunt van vandalisme vormen, toont aan hoe bij de huidige wind van verandering zelfs een bewezen palmares van antifascisme niet meer tegen de wrok van de ‘antiracisten’ en ‘dekolonialen’ beschermt. De geschiedenis is nog niet klaar met haar eindbalans.
NA GESCHRIJFSEL
*
Feitelijk zou er nu ogenblikkelijk van De Overkant een Gerechtelijke Procedure - ofwel van de kant van het Verzet - moeten worden opgestart tegen de erven van wijlen
André Leysen de Hitler Junge uit de oorlogsjaren, wegens grafschennis, eerroof en belediging van de Briste Natie..
Maar dat alles zal wel niet gebeuren, tot na de Onafhankelijkheid van Vlaanderen, gevolgd door de Hereniging der Vrije Nederlanden een feit is, zoals het altijd is geweest doorheen de eeuwen.
Doorheen diezelfde eeuwen is Engeland altihd onze trouwste bondgenoot & handelspartner geweest. Wij dankten er, in vrede en in welvaart, onze gezamelijke wederzijdse rijkdom aan. Voor zover tenminste onze Lage Landen niet regelmatig werden leeggeplunderd door de lieve Frans sprekende Zuiderburen. Het kwam zelfs zover, dat in 1713 het de Franse Koning niet meer volstond ze regelmatig af te schuimen, hij wilde het land zelf samen met de nijvere inwoners, van de Somme (De Zoom) tot aan de voet van de Vlaamse Bergen zelf inpalmen. Die heten sedertdien bij ons enigszins vol heimwee Frans Vlaanderen. Van uit Parijs heten ze Le Nord. Zie Google De Vrede van Utrecht.
-
Die landsstreek is tot op de huidige dag goed voor 1/3de van de totale ontvangsten van de Franse Begroting.
**
*
Daar schreef de betreurde Luc Verbeke (1924-2013), ,ooit een boek over dat nooit werd tegengesproken.
Aan te raden lectuur:, waar U trouwens André Demedts zult terug ontmoeten, is
-
Van deze laatste las ik onlangs tot 3 x toe het bek ‘De Levenden en de Doden’, verschenen kort na het uitbreken van de vrede in 1945. Heb ik hier reeds vermeld. Het is een aangrijpend verhaal van vóór en na Mei ’40, die eindigt met als voor Uw ogen, de terechtstelling van een humaniora student, die nooit is volwassen is kunnen worden.
-
Oorlog is oorlog, zult U zeggen. En de verliezers hebben altijd ongelijk, voeg ik daar aan toe. Primitiever kan het niet.
Het is alleen jammer, dat het altijd dezelfde moeten zijn die ten onder gaan.
**
*
Met lijken alls zaden in ’t zand, hoop op den oogst, o Vlaanderenland.


 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten